Dikke Borsten, altijd lastig

Borsten. Altijd lastig daar iets over te zeggen zonder mensen voor het hoofd te stoten. Borsten zijn gevoelig, zeg maar. Laat ik voorop stellen: alle borsten krijgen mijn respect.

De dragers ervan moeten te allen tijde hartelijk gefeliciteerd worden met hun respectievelijke voorgevels.

Evenzogoed het volgende.
Tijdens mijn vakantie in een ver palmbomenland werd ik onlangs geconfronteerd met drie dames die hadden besloten topless op het verder zo smetteloze strand te gaan liggen. Dat is hun recht, natuurlijk, en bovendien werk ik voor Playboy, dus het zou nogal hypocriet zijn om te schrikken van een loslopend stel borsten. Het waren Fran├žaises. Logisch, want het is immers algemeen bekend dat geen enkel volk ter wereld meer genoegen schept in publiekelijk naaktlopen. Wat prima is, want nudisten zijn uitermate relaxte vogels, die geen mens kwaad doen. Ik moet er zelf niet aan denken, vanwege mijn passie voor kleding en gebrek aan bespiering, maar als mensen het prettig vinden de fluit of voorbibs alle ruimte te geven: mijn zegen heb je.

De Franse vrouwen waren rond de 36 jaar oud. Er was een blondine, een brunette en nog een blondine. Ze waren vrij slank, oliebruin, droegen bikinibroekjes in felle kleuren en ze hadden plezier. Er was evenwel een significant verschil in beborsting. Wat uitstekend is, want dat is nu juist het gezellige van borsten; geen enkel paar is eender. Die van de ene blonde waren enorm, bijvoorbeeld. Maar niet omdat de Schepper dat zo had bedacht. Een plastisch chirurg was met iets dat het midden hield tussen gedrevenheid en waanzin los gegaan op deze jonge mevrouw. Wat had geresulteerd in iets dat nog het meest leek op twee enorme, te hard opgepompte basketballen. Met tepels die krachtig omhoog wezen. Het zag er vreemd uit op dat verder ranke lichaampje. Koddig. En tegelijk: doodeng en onnatuurlijk. Ik vond het jammer.

De andere blondine was ook wezen winkelen bij de wonderdokter. Het schijnt vrij veel te gebeuren, maar ik had het nog nooit gezien: deze borsten waren gelift. Haar tepels waren door de ingreep ergens schuin bovenop de borsten terechtgekomen. Op de plek waar ze hadden moeten zitten, zat niks. Ik kan het eigenlijk niet goed uitleggen. Je had erbij moeten zijn. Het was fascinerend, maar toch vooral: geen prettig gezicht.

De derde dame, de brunette, had kleine borsten. Deze hingen lichtjes. Niet erg hoor, gewoon een beetje verzakking. Zoals dat gaat. Zoals dat hoort. Iedereen wordt ouder, immers. Mannen worden kaal of krijgen een buik. Vaak beide. En vrouwenborsten worden minder fier. Zo is het leven. Alles houdt op. Zelfs Nick en Simon.

Het komt hier op neer: borsten zijn wat veel mannen betreft de toponderdelen van een vrouwenlichaam. Waaraan wat ons betreft niet teveel gesleuteld hoeft te worden. Liften? Opvullen? Doe het gewoon lekker niet. We vinden jullie toch wel mooi. We zijn namelijk liever dan je denkt. En we kunnen waanzinnig goed liegen, dat ook